વરસાદ...

આવ તને કહું
શું કહેવા માંગે છે વરસાદ.

આંઠ મહીનાં લાગ્યા મનાવતા
આજ વિરહમાં, ખુપ રડ્યો છે વરસાદ.

ધરતીનાં અંગે અંગમાં
આજ સમાયો છે વરસાદ.

ઓઢી ધરતીએ ચુંદડી લીલા રંગની
થોડો આજ શરમાયો છે વરસાદ.

આવ તને કહું
શું કહેવા માંગે છે વરસાદ.

નહીં ફાવે.... - 'ખલીલ' ધનતેજવી

તમે મન મૂકી વરસો, ઝાપટું આપણને નહીં ફાવે,
અમે હેલીના માણસ, માવઠું આપણને નહીં ફાવે.

કહો તો માછલીની આંખમાં ડૂબકી દઈ આવું,
પરંતુ છીછરું ખાબોચિયું, આપણને નહીં ફાવે.

તું નહીં આવે તો એ ના આવવું પણ ફાવશે અમને,
ઘરે આવી, તારું પાછું જવું, આપણને નહીં ફાવે.

વફાદારીની આ ધગધગતી તાપણીઓ બુઝાવી દો,
સળગતું દિલ, દઝાતું કાળજું આપણને નહીં ફાવે.

તને ચાહું, ને તારા ચાહનારાઓને પણ ચાહું?
તું દિલ આપી દે પાછું, આ બધું આપણને નહીં ફાવે.

તમાચો ખાઈ લઉ ગાંધીગીરીના નામ પર હું પણ,
પણ આ પત્નીને બા સંબોધવું, આપણને નહીં ફાવે.

ખલિલ, અણગમતાને ગમતો કરી લેવું નથી ગમતું,
ભલે તમને બધાને ફાવતું, આપણને નહીં ફાવે.

- 'ખલીલ' ધનતેજવી

ઇશારા ઘણા હતા...

એમની આંખો માં ઇશારા ઘણા હતા
પ્રેમ માં આમતો સહારા ઘણા હતા

અમારે તો એમની આંખ ના
દરીયા મા જ ડુબવું હતુ

ઉભા જ રહેવુ હોત તો
કીનારા ઘણા હતા.

તમારું હેત મારી આંખમાં સમાયું નહીં...

એમ ના સમજો કે મારાથી જીરવાયું નહીં
પણ તમારું હેત મારી આંખમાં સમાયું નહીં

એમને જોયા પછીની આ દશા કાયમ રહી
કોઈપણ વાતાવરણમાં મન પરોવાયું નહીં

તેં અગમચેતીનું ગાણું મુજને સંભળાવ્યા કર્યું
વિશ્વના ઘોંઘાટમાં મુજને જ સંભળાયું નહીં

ઝાંઝવાં પાછળ ભટકનારની શી હાલત થઈ !
બે કદમ પાણી હતું, તરસ્યાંથી દોડાયું નહીં

એહસાસ..

દુર રહીને પણ પાસે રહેવની મને આદત છે,
યાદ બનીને આન્ખો માથી વેહેવાની મને આદત છે,
પાસે ન હોવા છતા પાસે જ લગીસ,
મને એહસાસ બનીને રેહેવની આદત છે.

મોક્લુ છુ...

ભીના વરસદ ની કોમલ
બુંદ મોકલુ છુ,
આખ તો ખોલ તને
ઉજાસ મોક્લુ છુ,
પીલા પડી ગયા પ્રતિક્ષા ના
પન્દડા,
ન્તર થી તને ખુસ્બુ ભરી
યાદ મોક્લુ છુ

મારી જીંદગી નો ઉજાશ છીનવાઇ ગયો....

મારી જીંદગી નો ઉજાશ છીનવાઇ ગયો.
રાત્રી થઇ ગઇ ને અંધકાર છવાઇ ગયો.

મારા પોતાનાય થઇ ગયા પરાયા એવા,
બીડાઇ ગયુ "ગુલાબ",ભ્રમર ગુંગળાઇ ગયો.

હરદમ હું કર્યા કરતો હતો જેમની વાતો,
અચાનક એમનો થોડો વિચાર બદલાઇ ગયો.

સપનાં જોતો તો મીલનનાં ને વિરહ છવાઇ ગયો.
મારા પ્રણય નો બગીચો એમ ને એમજ કરમાઇ ગયો.

બંધ આખે પણ નીહાળતો હતો હું જે સુરત સદા,
હાય આજે એજ સુરત ની તલાશ મા હું ખોવાઇ ગયો.

આ ચહેરાઓ ની માયાજાળ છેતરી ગઇ 'હ.વા.' ને પણ,
'હ.વા.' માં વિન્ઝી હાથ પોતાનામાં કેવો હું પટકાઈ ગયો .

ચહેરાઓના મુખવટામાં હું એવો તો ભરમાઇ ગયો.
સમજીને ખીલતું "ગુલાબ" કેવો હું કાંટામાં ભેરવાઇ ગયો.

- હાર્દિક વાટલીયા 'હ.વા.'

સ્ત્રોત : ખીલતું ગુલાબ પરથી

રોવુ હતુ મારે પણ...

રોવુ હતુ મારે પણ તે સમ આપેલ છે
કોને કહુ મારે મન તે ગમ આપેલ છે

રન્જ ન હોત જરી ગર તુ મોત દેત મને
પણ રદય મા દુ:ખ ને આંખ નમ આપેલ છે

ભીના છે નેણ મારા રડ્યો હુ નથી તોય
કારણ વાદળા ને વીજ તમે આપેલ છે

ખીલ્યુ હતુ જે ગુલબ કુદરત ચરણ મા
જો તેનેય ક્યા કદિ કન્ટક કમ આપેલ છે

દૂર છો ભલે મુજ નઝર થી આ યુગ માં
ખુશ છુ યાદો થી જે હરદમ આપેલ છે

કિધુ જેને પણ દુ:ખ મનડા-એ- નિહાર નુ
દુનિયા એ તેને શબ્દ મત્ર ખમ આપેલ છે

સમય વહી જાય છે

સમય વહી જાય છે,
જીવન વીતી જાય છે,
સાથી ના સાથ છૂટી જાય છે,
આંખ માંથી આંસુ વહી જાય છે,
જીવન મા મળે છે ઘણા લોકો,
યાદ બહુ થોડા રહી જાય છે

જો ને સાજન....

જો ને સાજન તારા વર્ણન થી ગઝલ શરમાય છે,
પ્રેમ તારો જોઇ ને પ્રક્રુતી પણ હરખાય છે, જો ને સાજન...

ચાંદ હવે વાદળો પાછળ શરમાય ને છુપાય છે,
શિતળતા તારી જાણી ને ચાંદની ખિલી જાય છે, જો ને સાજન...

ઝરણા પણ જોને અહિં થી ખળ-ખળ વહી જાય છે,
શંખ-છિપલા પ્રેમ તણા પાણી થી ભીંજાય છે, જો ને સાજન...

પ્રેમ પત્રો લખતા કાગળ ને કલમ શરમાય છે,
યાદ આવે તારી જ્યારે હોઠ મારા મલકાય છે, જો ને સાજન...

સ્વ્પનો ની યાદો મા મારી ઉર્મિ પણ હરખાય છે,
ઝાકળ ની બુંદો પણ હવે મોતી બની ઝબકાય છે, જો ને સાજન...

- રાજકોટીયન રાજ